300e verhaal gedeeld op Wij & corona

300e verhaal gedeeld op Wij & corona

Op de valreep van 2020 zijn vandaag op verhalenplatform Wij & corona het 300e en 301ste verhaal gepubliceerd. Zo vertelt Willem (71) uit Leiden hoe hij probeert thuis fit te blijven, nu zijn Vitality Club door corona tijdelijk is stilgelegd. Maarten (77) uit Rijswijk is hartpatiënt en moet extra voorzichtig zijn, maar het blijft ‘wikken en wegen’…

Heel diverse ervaringen
Eind maart 2020 startten Leyden Academy en stichting Get Oud samen met Wij & corona om oudere mensen, die relatief hard worden geraakt door het virus en de coronamaatregelen, een podium te bieden om hun ervaringen te delen en elkaar zo te steunen en inspireren. We hadden toen niet kunnen bevroeden dat de pandemie zo lang zou duren, en dat inmiddels ruim driehonderd mensen hun persoonlijke verhaal aan ons zouden toevertrouwen. We deelden de belevenissen van ouderen uit heel Nederland en vanuit alle geledingen van de samenleving: van een Groningse kluizenaar tot een levensgenieter uit Uithoorn, van een oudere ADO Den Haag-supporter tot een gepensioneerde zorgbestuurder. Dankzij onze samenwerking met HelpAge International en ILC Japan hebben we ook een indruk kunnen geven van hoe ouderen in andere delen van de wereld de coronatijd beleven. Ten slotte hebben ook steeds meer zorgverleners op het platform verteld over de impact van corona op henzelf en het bieden van goede zorg voor oudere mensen, onder meer in de speciale zorgweek eind november.

Verder in 2021
Zolang corona ons dagelijks leven blijft beheersen, blijven wij samen met stichting GetOud de verhalen van ouderen ophalen en publiceren. Heeft u tips of wilt u zelf uw verhaal delen, laat het ons weten! Met bijzondere dank aan de fondsen die dit initiatief mede mogelijk maakten en maken: Jo Visser fonds, Fonds Sluyterman van Loo, Stichting RCOAK en Fonds 1818.

Geef de verpleeghuiszorg weer die “warme omarming”

Geef de verpleeghuiszorg weer die “warme omarming”

In de week van 16 t/m 20 november jl. stond ons verhalenplatform Wij & corona geheel in het teken van de ouderenzorg. We spraken met verpleegkundigen, verzorgenden, medewerkers welzijn, teamleiders en locatiemanagers uit de verpleeghuiszorg en thuiszorg, maar ook met mantelzorgers, familieleden en bewoners zelf. Mede op basis van deze openhartige en indringende verhalen schreef Josanne Huijg een blog die op 16 december 2020 is gepubliceerd op zorgblog Skipr.

Hieronder vindt u de tekst van deze blog.

 

Geef de verpleeghuiszorg weer die “warme omarming”

Ik sprak laatst met Mariët, regiomanager in de verpleeghuiszorg, toen zij verzuchtte: “In de media en de politiek gaat het vooral over het oplopen van het aantal besmettingen en het tekort aan personeel. We vallen zo weer in de valkuil van alles met cijfers te bekijken. Maar het gaat niet over het wel of niet hebben van beschermingsmiddelen, het gaat erom hoe het voelt dat je continu op je hoede moet zijn voor een virus wat binnen kan komen. De druk die door corona continu bij onze medewerkers ligt is groot en de buitenwereld is zich daar, denk ik, te weinig van bewust.”

De verpleeghuizen staan weer volop in de belangstelling, en helaas zelden positief. Bewoners raken besmet, personeel valt uit. En er was nog zo beloofd dat dit nooit meer zou gebeuren, is de teneur in veel berichten in de media. Er komen experts aan het woord die een verklaring zoeken in de mate van veiligheid van de beschermende materialen, omdat uit bron- en contactonderzoek zou blijken dat medewerkers het virus binnen brengen. Ook geven zij aan dat het toelaten van bezoekers in het verpleeghuis riskant is, zeker wanneer het aantal besmettingen in de ‘buitenwereld’ zo groot is. Tot slot zou er in de verpleeghuizen veel vaker en ‘agressiever’ moeten worden getest.

Actie is geboden, lijkt de boodschap. Maar de vraag is of de voorgestelde maatregelen gaan helpen. Herhaaldelijk testen is zeer ingrijpend voor bewoners, zeker als zij niet begrijpen waarom dit gebeurt. En het virus buiten de deur houden is een illusie, want een verpleeghuis is geen ziekenhuis. De bewoners zijn geen patiënten; het is hun thuis, en daar hoort ook het contact met geliefden bij. En de zorgmedewerkers gaan ook weer naar huis, wat onvermijdelijk risico’s met zich meebrengt. Ook al leven de meesten als kluizenaars om de kans op besmetting, thuis en op het werk, zoveel mogelijk te beperken. Corona in huis krijgen is soms ook botte pech, hoe goed je de zaken ook op orde hebt.

Zoals altijd, vertellen de cijfers maar een deel van het verhaal. In onze onderzoeken binnen de ouderenzorg zoeken we dan ook altijd een combinatie van zowel normatieve (zoals checklists, statistieken) als narratieve informatie (de verhalen van betrokkenen). Wat kunnen de zorgmedewerkers, bewoners en hun naasten ons vertellen over hoe het nu gaat in de verpleeghuizen?

In hun verhalen horen we dat medewerkers ook in deze tweede golf keihard werken om corona buiten de deur te houden en alles binnen hun mogelijkheden doen voor de kwaliteit van leven van bewoners en hun naasten. Verzorgende Dennis: “Het is een race tegen de klok om alle mensen te helpen. Dat is de laatste tijd nog erger geworden omdat er ook collega’s ziek zijn.” Welzijnsmedewerker Wendy: “Je voelt je verantwoordelijk voor besmettingen, voor de kwaliteit van leven van bewoners, voor het contact met naasten, voor de gezondheid van het team en dat is veel. Je kan het niet allemaal alleen dragen.”

In het verpleeghuis is de impact van de eerste coronagolf bovendien nog voelbaar. Medewerkers zijn moe en verdrietig als ze praten over wat ze hebben meegemaakt. Na een korte zomer is de werkdruk weer flink toegenomen. Op plekken waar nog geen besmettingen zijn, heerst spanning en strijdlust om het virus buiten de deur te houden. Waar wel corona wordt vastgesteld, is er soms geen weg terug en wordt een groot deel van de bewoners en medewerkers ziek. Welzijnsmedewerker Annette: “De bezorgdheid om de bewoners laat mijn hart de hele dag in mijn keel kloppen.”

In de verhalen beluisteren we dat er grote verschillen zijn tussen zorgorganisaties, locaties en soms zelfs tussen woningen binnen een locatie. Maar overal wordt getracht om een evenwicht te bewaren tussen de veiligheid van bewoners en hun kwaliteit van leven. Medewerkers maken er het beste van, onder uiterst moeilijke omstandigheden. Ze troosten mensen in hun laatste momenten. En zorgen voor momenten van leefplezier. Zoals verzorgende Roelien ons vertelde: “Er wordt gedanst en gekookt. Laatst zag ik mijn collega’s zwetend in hun pak poffertjes bakken.”

Moeten we dan maar niks doen? Nee, zeker niet. Wat we heel veel terug horen, is het gebrek aan waardering dat de medewerkers nu ervaren. Binnenshuis is er vaak steun van psychologen en managers voor de teams, van collega’s onder elkaar en van familieleden. Maar de steun van de buitenwacht ontbreekt; het applaus is verstomd. Dit gaat over kleine gebaren zoals die hand op je schouder, of de vraag van de buurvrouw: ‘hoe gaat het met jou?’ Verzorgende Lies: “In de eerste golf konden we geen vazen meer vinden; de scholen maakten tekeningen, er kwam taart voor ons en voor de bewoners. Nu zie je niks meer, terwijl juist nu onze energie een beetje opraakt.” Deze aandacht en attenties voor de mensen die wonen en werken in de verpleeghuizen, kunnen zorgen voor die broodnodige erkenning. Steun zit ook in het bieden van ruimte en vertrouwen aan medewerkers om zorg te (blijven) bieden gericht op de wensen en verlangens van bewoners. En hierover op een andere, narratieve manier verantwoording af te leggen.

Laten we niet op zoek gaan naar strengere ingrepen of zondebokken, maar de mensen in de ouderenzorg steunen om hun moeilijke werk vol te houden. Geef de zorg die “warme omarming” die Lies zo zegt te missen. En sluit je aan bij de oproep van teamleider Ineke: “Kijk om naar de mensen in de zorg, ga achter ze staan. Met steun van eenieder, op welk niveau dan ook, wordt de coronatijd in het verpleeghuis een stukje mooier.”

dr. Josanne Huijg is senior onderzoeker bij Leyden Academy on Vitality and Ageing

Lees de volledige interviews met Mariët, Dennis, Wendy, Annette, Roelien, Lies en Ineke en nog bijna 300 verhalen van ouderen en zorgmedewerkers op Wij & corona, een initiatief van Leyden Academy en stichting GetOud, mede mogelijk gemaakt door Jo Visser fonds, stichting RCOAK, fonds Sluyterman van Loo en Fonds 1818.

 

“Als ik op de dansvloer sta, dan geloof ik zelf ook niet dat ik 81 ben”

“Als ik op de dansvloer sta, dan geloof ik zelf ook niet dat ik 81 ben”

Dit weekend in Leidsch Dagblad een kennismaking met Margaretha Freriks, komend jaar het nieuwe ‘gezicht’ van Leyden Academy. Margaretha vertelt over de leuke reacties die zij kreeg op haar verkiezing. En over haar leven, haar hobby’s, zoals schilderen, urenlang salsadansen en naar de sauna gaan, en hoe corona hier een streep door heeft gezet. Margaretha is vitaal (“Ik slik nog geen pilletje”), geniet van het leven en is zeer gesteld op haar vrijheid en onafhankelijkheid.

De verhalen van Trix, Piet, Mieke en Ger
In het artikel wordt ook aandacht besteed aan het verhalenplatform Wij & corona, een initiatief van Leyden Academy en stichting GetOud. Sinds maart 2020 deelden al meer dan 250 senioren op het platform hoe zij de coronatijd beleven. Vier van deze geïnterviewden uit Leiden en omgeving vertellen in Leidsch Dagblad kort hun verhaal: Trix (78) die haar zoon tijdelijk weer in huis nam, Piet (73) (zie foto) die dolgraag danst en blij is dat dit weer fysiek kan in plaats van via Zoom, Mieke (80) die kwakkelt met haar gezondheid en Ger (74) die vooral de spontane uitjes en ontmoetingen mist. Lees alle verhalen en deel ook uw eigen ervaringen op de website.

Het artikel is geschreven door Marieta Kroft, de foto is gemaakt door Hielco Kuipers.

Lees het artikel hier of op de website van Leidsch Dagblad.

Zorgweek op verhalenplatform Wij & corona

Zorgweek op verhalenplatform Wij & corona

Komende week, van maandag 16 t/m vrijdag 20 november 2020, staat ons verhalenplatform Wij & corona geheel in het teken van de ouderenzorg. In deze ‘zorgweek’ publiceren we de verhalen van oudere mensen die in het verpleeghuis wonen of thuiszorg ontvangen, van hun familie en mantelzorgers en van alle mensen die voor ouderen zorgen. We zijn benieuwd naar hun ervaringen in de tweede coronagolf.

Waarom een ‘zorgweek’?
Het is weer spannend in de verpleeghuizen en in de thuiszorg. Zorgmedewerkers, nog uitgeput van de eerste coronapiek, moeten weer vol aan de bak. Collega’s vallen uit, waardoor de druk op de bezetting groeit. Bewoners worden ziek of zitten uit voorzorg in hun kamer. Soms springen familieleden bij om de zorg op peil te houden. Maar waar eerst nog werd geapplaudisseerd voor de mensen in de zorg, blijft het nu relatief stil. Reden voor ons om de verhalen van de mensen in de ouderenzorg op te halen en het podium te geven dat ze verdienen. Volgende week publiceren we elke dag diverse verhalen: van bewoners en familieleden, verpleegkundigen en verzorgenden, zorgbestuurders en leerlingen.

Wij & corona in de tweede golf
Eind maart 2020 zijn we samen met stichting GetOud gestart met Wij & corona, als podium voor senioren om hun verhaal te vertellen en elkaar troost en inspiratie te bieden. Inmiddels telt het platform meer dan 250 persoonlijke verhalen: vooral van ouderen zelf, maar ook van familie en mensen die voor ouderen zorgen. Sinds de afkondiging van de ‘gedeeltelijke lockdown’ in oktober hebben we onze inspanningen geïntensiveerd. Zo kunt u deze week lezen hoe Albertina, Aad, Ouafae, Cilia, Ron, Margaretha, Bianca, Sylvia, Henry en Gerda deze tijd beleven.

Deel uw eigen verhaal!
Bent u een oudere persoon die zorg ontvangt of zorgt u zelf voor iemand? Werkt u in de thuiszorg of in het verpleeghuis en zou u bereid zijn om uw ervaringen in coronatijd te delen? Ga dan naar de website en we zien uw bijdrage heel graag tegemoet. Heeft u vragen, neem dan gerust contact op met Niels Bartels.

Wij & corona wordt mede mogelijk gemaakt door Jo Visser fonds, stichting RCOAK, fonds Sluyterman van Loo en Fonds 1818.

12e verjaardag Leyden Academy: feestelijke videoboodschap

12e verjaardag Leyden Academy: feestelijke videoboodschap

Vandaag, op 11 november 2020, vieren we als Leyden Academy onze 12e verjaardag. Normaal gesproken is onze dies natalis reden voor een inspirerend en gezellig samenzijn met onze relaties. Nu, in coronatijd, is dat helaas niet mogelijk. Daarom hebben we een feestelijke video gemaakt.

In de video van 6 minuten stelt directeur Tineke Abma u graag voor aan de dame die het komende jaar Leyden Academy met haar portret zal vertegenwoordigen: de 81-jarige Margaretha uit Leiden. We maken ook kennis met Piet, Albertina en Henna die hun ervaringen deelden op het verhalenplatform Wij & corona dat wij samen met GetOud ontwikkelden. We sluiten af met een ‘cadeautje’ voor de kijkers…

Bekijk de video hier of klik op de afbeelding hieronder:

 

Oproep: vul onze vragenlijst in over zorg in coronatijd

Oproep: vul onze vragenlijst in over zorg in coronatijd

De coronacrisis had en heeft veel impact op de zorg voor ouderen. Om beter zicht te krijgen op deze impact, zijn we op zoek naar ervaringen van senioren (die zorg ontvangen), mantelzorgers en zorgprofessionals in tijden van COVID-19. Het onderzoek bestaat uit een korte vragenlijst, met open en gesloten vragen. U krijgt eerst de vraag om kort uw ervaring te beschrijven. Vervolgens wordt er een aantal vragen over uw ervaring gesteld.

Via dit project willen wij beter in kaart brengen of en hoe corona de zorg die u ontvangt of verleent, heeft veranderd. Met deze informatie hopen wij bij te dragen aan de ontwikkeling van trainingen voor zorgverleners en mantelzorgers, waarbij de persoonlijke ervaringen van senioren centraal staan. Het uiteindelijke doel is om zorgverleners meer inzicht te geven in de wensen en verlangens van senioren rondom hun gezondheid en welzijn en hen te ondersteunen in het verlenen van persoonsgerichte zorg, ook in tijden van corona.

Het onderzoek maakt deel uit van het Europese project ‘A Narrative Approach to Improve Citizens’ Ageing and Well-being’, gefinancierd door EIT Health. We werken hierin samen met de Universiteit van Barcelona, Universiteit van Copenhagen, Universiteit van Newcastle, Erasmus Universiteit Rotterdam, Achmea and E-Seniors.

De resultaten van dit onderzoek worden anoniem verwerkt. Meer informatie over het onderzoek vindt u op deze website. Heeft u hulp nodig bij het invullen van de vragenlijst, neem dan gerust contact op met Lucia Thielman (e-mail thielman@leydenacademy.nl) of Miriam Verhage (e-mail verhage@leydenacademy.nl). U kunt ons ook bellen: tel. (071) 524 0960.

Klik hier om naar de vragenlijst te gaan

Hoe beleven Japanse senioren de coronacrisis?

Hoe beleven Japanse senioren de coronacrisis?

Ook Japan werd dit voorjaar overvallen door de corona-uitbraak. Na een tweede piek in de zomer lijkt het virus nu, na het doorvoeren van enkele strenge maatregelen, aardig beteugeld. De landsaard kan hier een rol in spelen: Japanners zijn gewend om mondkapjes te dragen, houden van nature wat meer onderlinge afstand en volgen adviezen om thuis te werken en de spits te mijden trouw op. Hoe beleven Japanse senioren deze tijd? Nadat zij eerder verhalen van Nederlandse senioren hadden vertaald in het Japans, heeft International Longevity Centre (ILC) Japan nu enkele persoonlijke verhalen uit eigen land met ons gedeeld voor het platform Wij & corona. ILC Japan is lid van de ILC Global Alliance, een internationale federatie die onderzoek doet naar en zich sterk maakt voor de vitaliteit, maatschappelijke en economische positie van ouderen. Het ILC-netwerk wordt in Nederland vertegenwoordigd door Leyden Academy.

Toshiya kampt met coronakilo’s
Vandaag publiceren we op Wij & corona het eerste Japanse verhaal, van Toshiya (71). Zijn ervaringen zijn vast herkenbaar voor Nederlandse lezers: zo kampt hij met coronakilo’s, mist hij het onbezorgd rondsnuffelen in winkels en vindt hij online borrels ongemakkelijker dan samen met vrienden kletsen in de kroeg. De komende weken delen we elke woensdagochtend een Japanse corona-ervaring.

Wij & corona is een initiatief van Leyden Academy en stichting GetOud, met als doel senioren een stem te geven in de coronacrisis. Het platform telt inmiddels meer dan 230 persoonlijke verhalen. Wilt u uw eigen ervaring delen? Kijk dan op de website.

Manifest: doe verpleeghuizen niet opnieuw op slot

Manifest: doe verpleeghuizen niet opnieuw op slot

De kwaliteit van leven van ouderen dreigt in de tweede coronagolf opnieuw onder te sneeuwen. De angst voor het virus mag niet leiden tot een nieuwe isolatie van verpleeghuishuisbewoners, zo waarschuwen 70 bestuurders in de ouderenzorg en thuiszorg, hoogleraren en prominenten, in een manifest dat vandaag via dagblad Trouw naar buiten is gebracht. Initiatiefnemers zijn bijzonder hoogleraar Langdurige Zorg en Dementie Anne-Mei The en zorgbestuurder Gijsbert van Herk van Stichting Humanitas. Namens Leyden Academy is Tineke Abma een van de ondertekenaars.

Kwaliteit van leven is leidend
Strekking van het manifest is dat de kwaliteit van leven van bewoners het uitgangspunt moet zijn. Het beschermen van bewoners tegen een besmetting met corona is daar onderdeel van, maar niet zaligmakend. Om het virus buiten de deur te houden zonder de bewoners te isoleren, moeten de verpleeghuizen de beschikking hebben over voldoende beschermende middelen en coronatests voor hun medewerkers en bezoekers. Daarnaast roept het manifest op om bewoners en hun naasten te betrekken bij de besluitvorming en om met elkaar in gesprek te blijven, ook als het moeilijk wordt.

Onderteken ook!
Bekijk hier het manifest Isoleer het virus, niet de mensen. Bent u het met deze oproep eens, teken dan ook en help ons het manifest verder te verspreiden. Hoe meer mensen ondertekenen, hoe krachtiger ons signaal dat we in de tweede coronapiek oog moeten houden voor veiligheid én kwaliteit van leven.

Lees ook het manifest Ouderen en corona – vier lessen en kansen van Leyden Academy van mei 2020, waarin we onder meer oproepen om ouderen te betrekken bij het ontwikkelen van het coronabeleid en het in balans benaderen van de medische behoeften én persoonlijke verlangens van verpleeghuisbewoners.

Conclusie over effect bezoekverbod slaat de plank mis

Conclusie over effect bezoekverbod slaat de plank mis

Op zaterdag 26 september jl. verscheen in de Volkskrant het artikel ‘Onderzoek: bezoekverbod geen slag voor verpleeghuisbewoner’. Een opmerkelijke conclusie waar dan ook veel op valt af te dingen, vinden Tineke Abma en Josanne Huijg. Zij reageren hieronder op het artikel.

Bewoners die in eenzaamheid stierven omdat familie er niet bij kon zijn. Partners die hun geliefden op afstand zagen wegkwijnen. Een oudere heer die uit het raam wilde springen, zo van streek was hij omdat zijn broer niet meer dagelijks mocht langskomen. We kennen talloze schrijnende voorbeelden van hoe corona en het bezoekverbod hard ingrepen in de verpleeghuizen. Toch verscheen afgelopen weekend in de Volkskrant het artikel ‘Onderzoek: bezoekverbod geen slag voor verpleeghuisbewoner’. De betrokken onderzoekers van Amsterdam UMC waren zelf ook verrast, zij hadden het tegenovergestelde verwacht.

Er valt ook wel wat op deze conclusie af te dingen. De onderzoekers baseren zich op data van zorgmedewerkers die zaken als stemming, gedrag en cognitieve vaardigheden van bewoners vastleggen in standaard rapportages. Dit gaat om zaken die zich in zekere mate laten meten en kwantificeren. Maar wat te denken van waarden als welbevinden, vrijheid, waardigheid, het belang van fysieke aanraking? Minstens zo belangrijk, maar heel persoonlijk en niet zomaar in cijfers te vatten.

Neem als voorbeeld de meneer die uit het raam wilde springen. Hoe reduceer je zijn wanhoop en machteloosheid tot een cijfer voor zijn stemming en gedrag? En waar blijft het persoonlijke verhaal dat achter dit cijfer schuilgaat, in de grote bak ‘geanonimiseerde data’ waarop de onderzoekers hun conclusies hebben gebaseerd?

Uit onze onderzoeken blijkt dat het belangrijk is om zowel het normatieve als het narratieve kader te gebruiken. Het normatieve gaat vaak over behoeftegerichte zorg: is de medicatie op tijd verstrekt, hoe vaak is mevrouw ’s nachts uit bed geweest. Narratieve kwaliteit gaat over wensen en verlangens, over ervaringen en dilemma’s, uitgedrukt in verhalen. Die kun je niet zomaar meten en kwantificeren, maar zeggen wel veel over de werkelijkheid. Beide perspectieven zijn onmisbaar als je je een goed beeld wilt vormen. Dat wat je kunt tellen én vertellen.

Daar komt bij dat het onderzoek is gebaseerd op waarnemingen van professionals, vanuit hun medisch-verpleegkundig perspectief op bewoners en daarmee samenhangende checklists en protocollen. Aan de bewoners zelf, en aan hun familieleden, is niets gevraagd. Rechtvaardigt dit een generaliserende uitspraak over hoe ‘de verpleeghuisbewoner’ de coronacrisis heeft beleefd? Mogen zij hier zelf ook iets van vinden?

Er zijn zeker bewoners die opknapten door de rust, reinheid en regelmaat op de afdeling. Maar daar tegenover staan veel traumatische ervaringen die bewoners, hun naasten en zorgmedewerkers hebben doorgemaakt. Elke individuele beleving is anders. Het beeld dat uit het artikel rijst doet geen recht aan die verscheidenheid en aan de beleefde ervaringen en het perspectief van bewoners, en zou de indruk kunnen wekken dat het “allemaal best meeviel” in de verpleeghuizen. Niets is minder waar. Dat wat zich niet laat meten, doet er wel degelijk toe.

“Het is een slecht idee om generaties tegen elkaar op te zetten”

“Het is een slecht idee om generaties tegen elkaar op te zetten”

Met het coronavirus waart het idee rond om oude en kwetsbare mensen te isoleren, zodat de rest van de samenleving weer open kan. Is dat een goed idee? In NRC Handelsblad klinkt vandaag een meerstemmig ‘nee’ als antwoord: als iedereen de regels in acht zou nemen en we meer rekening met elkaar houden, kunnen we samen corona het hoofd bieden. Het is een slecht idee om generaties tegen elkaar op te zetten, stelt Jolanda Lindenberg van Leyden Academy in het artikel.

Jolanda deed met haar team onderzoek naar de beleving van de coronacrisis door senioren. Zij zegt hierover in NRC: “Ouderen zijn bereid in te schikken. Velen blijven thuis en vermijden contacten. Maar ze vinden wel dat iedereen zich aan de regels moet houden. Als dat gebeurt, is isolatie niet nodig.” Je zou dan bovendien de waardevolle bijdrage missen die zij leveren aan de maatschappij: “Veel mensen van wie wordt gezegd dat ze kwetsbaar zijn, werken in de zorg en in het onderwijs, doen vrijwilligerswerk, passen op kleinkinderen, bieden steun aan anderen. En naar het café gaan willen ouderen ook.”

Ook andere experts en ervaringsdeskundigen spreken zich in het artikel uit tegen het afschermen van ouderen en kwetsbare mensen. Zoals Arend Arends, voorzitter van de Nederlandse Vereniging voor Klinische Geriatrie en adviseur van het Outbreak Management Team Covid-19, die stelt dat ouderen al strenger voor zichzelf zijn dan nodig. Ook bestuurders Liane den Haan van ouderenbond ANBO en Dianda Veldman van de Patiëntenfederatie Nederland pleiten in het artikel voor wederzijds begrip en een inclusieve samenleving. Veldman: “We willen toch niet dat een brede groep Nederlanders opgehokt thuis moet zitten? We moeten rekening houden met elkaar. Zodat we allemaal zo veel mogelijk een leven kunnen leiden.”

U kunt het artikel ‘Ouderen en kwetsbare mensen isoleren? Ze blijven nu al thuis!’ lezen op de website van NRC Handelsblad.